Axı dünyanı cəhənnəmə çevirən insanın onu cənnətinə çevirmək istəyidir.
Amma təhlükə olan yerdə qənaət gücü də artır.
Ancaq xoşbəxtlik heç bir ağrı bilməyən yuxudur; Yaşamaq ancaq ölüm olduğu üçün mövcuddur. Ölməz olmaq və uşaq kimi yatmaq istəyirsən?
Aramızda yaranan ləzzət, möcüzə deyildi, cənnət dincliyi idi. Min dəfə ona və özümə demişəm: ən gözəl həm də ən müqəddəsdir. Və onun içində hər şey belə idi. Onun oxuduğu kimi, həyatı da belə idi.
Barbarlar arasında boş yerə günəş işığında bənzərliyinizi istəyirsiniz.
Başqalarına güvənmək yaxşıdır. Çünki bu həyata heç kim təkbaşına nail ola bilməz.
Bədbəxtliyə dözmək çətindir, amma xoşbəxtliyə dözmək daha çətindir.
Bir anlıq sevgi ilə müqayisədə insanların minlərlə il ərzində etdikləri və düşündükləri nədir? Amma bütün Təbiətdə də kamilliyə ən yaxın olan, ilahi ən gözəl olan budur! Orada bütün pilləkənlər həyatın astanasından çıxır. Oradan gəlirik, ora gedirik.
Bir gün tanrıların həyatını yaşa. Daha çox ehtiyac yoxdur.
Bir məmləkətdə sərvət ağıldan, sənətdən daha çox dəyərləndirilirsə, bilinməlidir ki, orada pul kisəsi şişir, ağıllar boşdur.
Heç bir gövdə həyatın təbiətindən bir tumurcuq olmadan bitməz... çünki yer üzündə həyat olan hər şeyin toxumunda ilahi bir təbiət vardır.
Heç bir şey insan qədər yüksələ və ya enə bilməz.
Həyatımızın günəşi sönür, ürəyimizdə çox ümid var idi, düşünmək və ölçməkdən daha çox riskə həvəs var idi. Tezliklə hədəfimizə çatdığımız üçün xoşbəxt idik və bəxtimizə ümid edirdik və xoşbəxtlikdən və əzabdan çox danışdıq və hər ikisini sevirdik və nifrət edirdik. Biz tale ilə oynadıq və tale də bizimlə belə oynadı. Çünki o, bizi dilənçi çubuqundan padşahın tacına qədər aşağı-yuxarı aparır və kömürü külə döndərən kimi dilənçilərin ocağı açılıb onun dilənçisinə qarışan təlatümdən sağaldır.
Şairlər daha çox tarixin dünya dövrlərinin əvvəlində və ya sonunda meydana çıxıblar. Uşaqlıq səmasından gələn nəğmələrlə millətlər öz fəal həyatlarına – mədəniyyət diyarına addımlayırlar. Və bu torpaqdan ilk həyatlarına bir mahnı ilə qayıdırlar. İncəsənət insanın təbiətdən mədəniyyətə, mədəniyyətdən təbiətə keçididir.
Ümidsiz həyat nədir? Kömürdən atılıb sönən qığılcım. Sanki ilin qəmli fəslində əsən mehin səsini eşidəndə yerindən tərpənir, sonra nəfəsi kəsilir. Bu, bizim işimizin hekayəsi deyilmi?